Dlaczego tak niewielu ludzi potrafi dzielić ze sobą tak fundamentalnej rzeczy jak ŻYCIE?
Bo ŻYCIE nie jest „prostą rzeczą”. To, co w nim najprostsze - być, oddychać, iść obok siebie, być obecnym... i nie oceniać - jest najtrudniejsze, bo wymaga czegoś, czego boimy się najbardziej: oddania kontroli, pokazania bezbronności, zaufania, że ktoś nas nie zrani, gdy zobaczy nas takimi, jacy jesteśmy.
Dzielenie się życiem to nie dzielenie się sukcesami, postępami, ładnie opakowanymi historiami. To dzielenie się niepewnością, wstydem, porażkami, wątpliwościami, codziennością, bez obawy bycia wyśmianym i bez potrzeby bycia lepszym, mądrzejszym, bardziej uzdrowionym.A tego nie uczą nas ani szkoły, ani rodziny, ani kultura sukcesu.
Uczą nas za to, że trzeba być silnym, samodzielnym, nie być ciężarem.
Uczą nas, że jeśli pokażemy słabość, zostaniemy wykorzystani.
Uczą nas, że to, co wewnętrzne, trzeba chronić przed światem.
Uczą nas, że trzeba wyrywać bo jak nie wyrwiemy to inni nam wyrwą... I taki sobie świat tworzymy my sami.
A to może być naprawdę takie proste.
